Sztuka poetycka - interpretacja i analiza ostatnidzwonek.pl
      Mloda Polska | inne lektury | kontakt | reklama | Wersja mobilna
   

Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Lektury -> Mloda Polska

Sztuka poetycka - interpretacja i analiza

Francuski poeta Paul Verlaine, nazywany ze względu na prowadzony styl życia oraz dzieła „poetą przeklętym”, stanowi przykład autora, którego twórczość uważana jest za kamień milowy w historii europejskiej literatury.

[nr]„Sentymentalny, nastrojowy, niesłychanie melodyjny i liryczny, jest jednocześnie modelowym przykładem „przegranego” w życiu „poety przeklętego”, choć sam przecież odnosi spore sukcesy literackie. Lecz jego biografia, to ciągła szarpanina (trochę jak u Gałczyńskiego, który pewnie się na Verlaine’a stylizował) między upadkami i próbami podniesienia się w oparciu o wiarę religijną. Poniekąd kontynuuje romantyczny liryzm, ale w tonacji bardzo kameralnej, osobistej, bez retoryki i patosu, z delikatnymi, niejako „pastelowymi” obrazami, raczej sugerującymi odcienie uczuć niż nazywającymi wyraźnie. Otwiera drogę nowej wrażliwości dekadentów i symbolistów poprzez kult słabości, melancholii, braku nadziei, w sumie nastrojów rozczarowania i pesymizmu, bardzo modnych w latach fin de siecle – latach „końca wieku”. Bardzo silnie oddziałał na Młodą Polskę (Tetmajer, Korab–Brzozowski, trochę Staff z bardzo verlaine’owskiego Deszczu jesiennego), jako patron jesiennej literatury zniechęcenia i jakby niemęskiej miękkości, kabotyńskiego umierania (Przyjdź o śmierci – Brzozowskiego). Zbyt wyraźnie wpisuje się w tamtą epokę, dziś, na nasz gust, raczej pozerską i martwą. Jest także autorem głośnych szkiców o „poetach przeklętych”, wprowadza ten termin do obiegu, sam przyklejony biograficznym epizodem do Rimbauda, figury z całkiem innej gliny, twardego i ostrego” („Historia literatury francuskiej”, Katarzyna Dybeł, Barbara Marczuk, Jan Prokop, Warszawa 2005).[/nr]

Idąc za przykładem Arystotelesa i jego „Poetyki” czy Horacego i „Listu do Pizonów”, wpisał się Verlaine w kanon dzieł poruszających popularny problem sztuki poetyckiej. W jednym ze swoich najsłynniejszych dzieł, noszącym wiele mówiący, sugestywny tytuł „Sztuka poetycka”, Francuz dzieli się z odbiorcami autorską koncepcją poezji, znaczącą dla rozwijającego się wówczas symbolizmu oraz impresjonizmu.


Interpretacja i analiza

„Sztuka poetycka” Paula Verlaine'a słusznie jest odczytywana jako modernistyczny manifest podejmujący wątek roli artysty i sztuki w nowej epoce.

Sugerując się tłumaczeniem Mieczysława Jastruna z 1884 roku (inny znany należy do Zenona Miriama Przesmyckiego, autora między innymi przekładów wierszy Rimbauda, Poego, Mallarmgo czy dramatów Maeterlincka), do najważniejszych cech poezji według francuskiego „poety przeklętego” należą:





Tagi: