Eviva l'arte! - interpretacja i analiza ostatnidzwonek.pl
      Mloda Polska | inne lektury | kontakt | reklama | Wersja mobilna
   

Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Lektury -> Mloda Polska

Eviva l'arte! - interpretacja i analiza

Kazimierz Przerwa-Tetmajer, czołowy przedstawiciel Młodej Polski, swój sztandarowy wiersz „Eviva l'arte!” umieścił w II serii „Poezji”, tomie z 1894 roku.

Wiersz szybko zyskał tytuł swoistego hymnu młodych artystów oraz miano tekstu przełomowego, ponadto, wprowadzając tytułowe określenie - „niech żyje sztuka”, na stałe do języka potocznego.
Podobną rolę w historii polskiej literatury odegrały następujące teksy:
  • „Pieśń XXVI” Jana Kochanowskiego,

  • część III „Dziadów” Adama Mickiewicza,

  • „Testament mój” Juliusza Słowackiego,

  • „Ars poetica” Leopolda Staffa,

  • „Nie-Boska komedia” Zygmunta Krasińskiego,

  • „Wiosna” Juliana Tuwima,

  • „Confiteor” Stanisława Przybyszewskiego,

  • „Spieszmy się” ks. Jana Twardowskiego,

  • „Ars poetica?” Czesława Miłosza.


  • Interpretacja i analiza

    Liryk Kazimierza Przerwy-Tetmajera „Eviva l'arte!”, czyli „niech żyje sztuka” (zwrot tłumaczony z języka włoskiego) jest poetyckim manifestem uwielbienia i wywyższenia sztuki. Pojawiające się w tekście na początku oraz na końcu każdej ze strof wesołe zawołanie jest wyznacznikiem przewodniej myśli młodopolskiego dzieła oraz pełni funkcję klamry, scalając mało optymistyczne przemyślenia o randze sztuki i miejsca artysty w hierarchii społecznej XIX i XX-wiecznych ludzi.

    Utwór rozpoczyna się tytułowym, dynamicznym zawołaniem, zakończonym wykrzyknieniem dla wzmocnienia ekspresji. Po tej euforycznej proklamacji następuje pesymistyczna przepowiednia:
    „Eviva l'arte! Człowiek zginąć musi -
    cóż, kto pieniędzy nie ma, jest pariasem,
    nędza porywa za gardło i dusi -
    zginąć, to zginąć jak pies (...)”.


    Śmierć czeka na każdego, kto nie ma pieniędzy, kto jest pariasem, czyli – idąc za opracowaniem pojęcia w „Słowniku języka polskiego”: „traktowanym gorzej od innych, wzgardzonym, wykorzystywanym; wyrzutkiem”.


    Nie jest to jednak śmierć opisywana w historycznych powieściach, gdzie rycerz ginie zwrócony twarzą ku niebu i dziękujący za możliwość oddania życia za ojczyznę. Wręcz przeciwnie – śmierć pariasa jest spowodowana wyniszczającą nędzą, która dusi szyję niczym pies.

    Po ponurej wizji śmierci głodowej pierwsza części wiersza kończy się nonszalancką uwagą podmiotu lirycznego:
    „(...) a tymczasem,
    choć życie nasze splunięcia niewarte:
    evviva l'arte!”.


    W drugiej części, po tytułowym, radosnym zawołaniu uwaga czytelnika zostaje zwrócona w stronę filistrów, czyli – ponowna definicja słownikowa, ludzi „ograniczonych, bez wyższych aspiracji, o zakłamanej moralności”.

    Zdaniem podmiotu lirycznego, „nędzny filistrów naród” może paść brzuchy, czyli skupić się na zaspokajaniu podstawowych potrzeb fizjologicznych i powiększaniu majtku, podczas gdy artyści, z którymi utożsamia się autor tych słów - „My, artyści”, będą do końca życia wychwalać sztukę:
    „Eviva l'arte! Niechaj pasie brzuchy
    nędzny filistrów naród! My, artyści,
    my, którym często na chleb braknie suchy,
    my, do jesiennych tak podobni liści,
    i tak wykrzykniem; gdy wszystko nic warte,
    evviva l'arte!”.


    Trzecia zwrotka odnosi się do wartości, jakim hołdują autorzy tytułowego zawołania. Do dalszego działania napędza ich jedynie duma i sława, one starczą za największe bogactwa i ziemie:
    „Evviva l'arte! Duma naszym bogiem,
    sława nam słońcem, nam, królom bez ziemi,
    możemy z głodu skonać gdzieś pod progiem,
    ale jak orły z skrzydły złamanemi -
    więc naprzód! Cóż jest prócz sławy co warte?


    strona:    1    2  
    


    On chce TO zrobić,
    a Ty nie jesteś gotowa?

    10 zdań, które pomogą Ci
    zatrzymać chłopaka przy sobie!

    Mój pierwszy raz...

    Zobacz inne artykuły:

    Baudelaire Charles
    Kwiaty zła - wiadomości wstępne
    Padlina - interpretacja i analiza
    Kwiaty zła - opracowanie

    Kasprowicz Jan
    Dies Irae - analiza i interpretacja
    Krzak dzikiej róży w Ciemnych Smreczynach - analiza i interpretacja
    Z chałupy - analiza i interpretacja
    W chałupie -analiza i interpretacja

    Miciński Tadeusz
    Lucyfer - interpretacja i analiza
    Lucyfer - wiadomości wstępne
    Anake - interpretacja i analiza

    Przerwa-Tetmajer Kazimierz
    Koniec wieku XIX - kontekst
    Melodia mgieł nocnych (Nad Czarnym Stawem Gąsienicowym) - interpretacja i analiza
    Anioł Pański - interpretacja i analiza
    Anioł Pański - kontekst
    Eviva l'arte! - interpretacja i analiza
    Lubię, kiedy kobieta - interpretacja i analiza
    „Koniec wieku XIX” Kazimierza Przerwy-Tetmajera i „Schyłek wieku” Wisławy Szymborskiej - analiza porównawcza
    Koniec wieku XIX - interpretacja i analiza

    Przybyszewski Stanisław
    Confiteor - analiza i interpretacja

    Rimbaud Jean Arthur
    Statek pijany - wiadomosci wstępne
    Samogłoski - interpretacja i analiza
    Statek pijany - analiza
    Statek pijany - interpretacja

    Verlaine Paul
    Sztuka poetycka - interpretacja i analiza

    Inne





    Tagi: